پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی ، e.ebrahimi@ihcs.ac.ir
چکیده: (20 مشاهده)
هدف: در پاسخ به نیازهای فزاینده سازمانها به توسعه پایدار، این مطالعه تلاش کرده تا با تلفیق دیدگاههای رفتاری و مدیریتی در حوزه منابع انسانی، سازوکارهایی را شناسایی کند که از طریق آنها آموزش زیستمحیطی میتواند به تغییرات عملی در رفتار کارکنان منجر شود. در این راستا هدف پژوهش، بررسی نقش آموزش سبز در ارتقای عملکرد سبز کارکنان بود. در این رابطه نقش میانجی بازآفرینی سبز و نقش تعدیلگر رهبری پایدار نیز آزمون شد.
طرح پژوهش/ روششناسی/ رویکرد: جهت تحقق هدف پژوهش از روش پیمایش و مدلسازی معادلات ساختاری استفاده شد. با استفاده از دادههای 144 پرسشنامه جمعآوری شده از کارکنان شرکت گاز استان تهران، مدل مفهومی پژوهش آزمون شد. نرمافزار اسمارت پیال اس 3 برای آزمون فرضیات مدل مورد استفاده قرار گرفت.
یافتهها: یافتههای پژوهش نشان داد، آموزش سبز بهطور مستقیم تأثیر معناداری بر عملکرد سبز کارکنان ندارد، اما از طریق متغیر میانجی بازآفرینی سبز اثر غیرمستقیم و مثبتِ معناداری بر عملکرد سبز کارکنان دارد. همچنین رابطه میان بازآفرینی سبز و عملکرد سبز تحت تأثیر سطح رهبری پایدار در سازمان قرار دارد؛ بهگونهای که در شرایط وجود رهبری پایدار، این رابطه تقویت میشود.
ارزش/ اصالت پژوهش: از دیدگاه نظری، این پژوهش با ترکیب سه سازه کلیدی آموزش سبز، بازآفرینی سبز و رهبری پایدار، چارچوب مفهومی نوینی ارائه داده که میتواند در توسعه ادبیات مدیریت منابع انسانی سبز مؤثر واقع شود.
پیشنهادهای اجرایی/ پژوهشی: از منظر کاربردی، صرفاً ارائه آموزشهای محیطزیستی برای ارتقای عملکرد سبز کارکنان کافی نیست، بلکه فعالسازی رفتارهای بازآفرینانه و فراهمسازی بستر رفتاری مناسب،شرط تحقق پایداری است.
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
فرایند توسعه دریافت: 1404/7/12 | پذیرش: 1404/10/28