روش "ایفای نقش" وسیله موثری در امر آموزش مدیریت محسوب می گردد تا جایی که هم اکنون در بسیاری از موارد، بخصوص از جهت کاربردی کردن محتوای برنامه ها از این روش بهره برداری می شود.

در این مقاله سعی بر آن است که موضوع از دیدگاههای گوناگون مورد بحث قرار گیرد و ضمن آن الگوهای رفتاری خاص سرپرستان و مدیران در قالب نقشها مشخص گردد و واکنشهای آنان در برخورد با مسائل و موقعیتهای شغلی و سازمانی مورد آزمایش قرار گیرد و نهایتاً از نقش آموزش در تعدیل و تغییر رفتارهای مدیران که یکی از هدفهای اصلی است استفاده لازم بعمل آید و برای رسیدن به این مقصود باید روش سودجستن از ایفای نقش از دو دیدگاه نظری و تجربی، مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد.