موفقیت سازمانها در گرو توجه ویژه به نیروی انسانی و ارضای نیازهای آنهاست. امنیت شغلی را می‌توان از جمله این نیازها دانست. پژوهش حاضر که در بین کارکنان استانداری و فرمانداریها و ادارات فرهنگ و ارشاد اسلامی، کار و امور اجتماعی، راه و ترابری و سازمان کشاورزی در پنج شهر آباده، شیراز، داراب، کازرون و جهرم انجام پذیرفت. نشان می‌دهد که حد متوسطی از احساس امنیت شغلی در بین آزمودنی‌ها وجود دارد. از میان عوامل فردی، درآمد مهمترین نقش را دارد به طوری که با افزایش آن به میزان قابل توجهی براحساس امنیت شغلی افزوده می‌شود. متغیرهای سن و سابقه کار نیز با احساس امنیت شغلی رابطه مستقیم دارند؛ اما با افزایش سطح تحصیلات، میزان احساس امنیت شغلی کارکنان کاهش می‌یابد.

احساس امنیت شغلی در زنان نسبت به مردان و کارکنان رسمی نسبت به کارکنان غیررسمی بیشتر است. از دیگر یافته‌های پژوهش این است که بیشترین نمره احساس امنیت شغلی به مدیران و کمترین آن به کارشناسان تعلق می‌گیرد، عواملی که بیشترین تأثیر را بر کاهش احساس امنیت شغلی دارند عبارت‌اند از: نگرانی نسبت به آینده شغلی، حقوق و دستمزد ناکافی، وضعیت استخدام، حمایت نکردن مقامات مافوق از زیردستان، وجود عوامل تهدیدکننده در شغل، رسیدگی نشدن به شکایات و اعتراضات، بی‌اهتمامی به شایسته سالاری، قانون و مقررات و ارزشیابی عادلانه.